Engels

Jill Straatman

Jill vindt het leuk om leerlingen vooruit te helpen op school. Als je er 'bent' voor ze, bereik je echt vooruitgang en komen ze zelf naar je toe voor hulp.

Het is opvallend dat hele slimme leerlingen specifiek met engels grote problemen kunnen hebben. Ze kent bijvoorbeeld een jongen, die ze geruime tijd 2 keer per week indivi­duele bijles heeft gegeven. Tot haar verrassing had hij in de zomervakantie besloten om nog een zomercursus vast te knopen aan zijn bezoek aan de Olympische Spelen in Londen. Hij vond engels nu een leuke taal, was helemaal om! En dan te bedenken dat Jill zelf als vierjarig meisje engels al zo interessant vond, dat ze het programma engels van haar 2 jaar oudere broertje mee ging volgen.

Jill heeft de ervaring heeft dat nieuwe leerlingen de eerste drie weken heel braaf komen en ze ze dan achter de broek moet zitten, omdat anders de frequentie wat afzwakt. Maar door de leerlingen erbij te blijven halen, merken ze dat ze vooruitgaan en komen ze toch. En uiteinde­lijk helemaal uit zichzelf.

Een pitbull wordt Jill ook wel genoemd, ze wil alles weten. Bij een slecht cijfer gaat ze er nog meer 'bovenop' zitten en goede cijfers geven heel veel voldoening. Vooral als de leerlin­gen ze met glinsterende ogen komen melden....

Afhankelijk van de methode op school kan de nadruk verschillen tussen grammatica of spre­ken. Als een leerling minder aansluiting heeft met de methode op school, kan Jill vanuit haar achtergrond Taalwetenschap (bachelor) en Neurolinguïstiek de leerlingen extra materiaal bieden, afhankelijk van hun behoefte.

En ze is geen liefhebber van de internetopdrachten: het is voor leerlingen veel te verleidelijk om dan ook nog even op Facebook te kijken...

Jill vindt het opvallend dat de leerlingen, ongeacht hoe lang ze al binnen zijn, samen een hech­­te groep vormen. Ze durven open te zijn en schamen zich niet voor hun studieproblemen. Als ze dit toch proberen te verbloemen, vallen ze alsnog door haar structurele aandacht door de mand.